“When all you’ve got is a hammer, every problem looks like a nail.”

‘De pandemie heeft de digitalisering versnelt’ wordt vaak in een hosanna stemming verkocht, er zijn grenzen en barrières doorbroken. Jarenlange vertraging in technologische ontwikkeling is in een sneltreinvaart opgepakt. De lineair denkende en zich ontwikkelende mens heeft een denkbeeldig sprongetje gemaakt richting exponentiele technologie. Het meest bekende plaatje dat hier bij past staat hieronder:

Maar is al deze ontwikkeling wel zo blij-makend? Inmiddels hoor ik weer vaker geluiden om mij heen die aangeven dat het kantoor, de collega’s, het netwerken, de collegezaal en zelfs de machine met de belabberde koffie worden gemist. Maar wat missen we dan echt? Het is toch zoveel beter om niet te reizen? Andere vraag die ik dan graag wil stellen: waarom zijn we dan zoveel meer prikkelbaar? Terwijl we aan veel minder prikkels worden blootgesteld? Door het vele scherm-werk en nauwelijks fysieke interactie zijn alle prikkels feitelijk sterk geconditioneerd, waarom dan toch die collectieve irritaties?

Door de gecreëerde bubbels verbinden we ons via het scherm op een andere manier met de buitenwereld. Een die is gebaseerd op permanente fixatie. De aandacht wordt lange tijd gericht op dezelfde plek, het scherm. Door de conditionering van nagenoeg alle informatie die binnen komt is iedere zoektocht succesvol, wat je ook zoekt. Het gebrek aan verandering van omgeving zorgt voor het niet verleggen van fixatie en ontbreken van veel relativering. Dit proces is precies wat nodig is voor innovatie, product-ontwerp, design en als onderdeel aanpassingen in het verdienmodel tot stand komen. Gevisualiseerd zien deze ontwerpmodellen er uit als een aanéénschakeling van convergerende en divergerende bewegingen:

Daar komt nog bij dat we in deze tijd, naast de conditionering, met onze neus op nog een eigenschap van digitale media worden gedrukt: ze zorgen ervoor dat we veel meer binnenkrijgen dan we kunnen afvoeren. Er is een discrepantie tussen de input aan digitale impulsen en wat we ermee kunnen doen. Lang niet alles wat we via ons beeldscherm te zien en te horen krijgen, kan zijn weg vinden in een reactie. Er is te veel om op te reageren. Filosoof Rüdiger Safranski schreef ooit: ‘Handelen is het ontlastende antwoord op een prikkel.’ En dat mis je dus als je achter je scherm zit. Alles wat je aan prikkels krijgt, kan niet worden vertaald in handelingen, nieuwe businessmodellen voor je onderneming, ideeën tijdens fysieke bijeenkomsten. Daarvoor zijn de grenzen van het scherm en de muren van het huis te klein.

We hebben de buitenwereld nodig als tegenwicht voor de fixatie en broodnodige innovatie. Als middel om de balans te herstellen tussen wat we absorberen en kunnen afvoeren. Al die opgebouwde prikkels kunnen weer worden opgenomen door een horizon of een bitterbal tijdens een borrel.

Igor Wortel

My resume and working experience is very broad, mail me to get more information: igor@phalanxes.eu or surf www.phalanxes.com

Specialties: Project management, people management, oil industry, mining engineering, outsourcing, credit, process (automation) management, training, private equity, legislation, volunteer, chairman, board member, people manager, professional, factoring, training, lecturing, BigData, (financial) analytics, AI, robotics, internet of everything, BlockChain, Business Model Innovation, IoT

Geef een reactie